มันเป็นบล็อกที่ก็อปมาจากในอีกเว็บนึง ที่ผมเล่น (multiply)

มันเป็นบล็อกที่พี่คนนึงส่งมาให้ทำ

หัวข้อก็คือ ถ้าพรุ่งนี้ฉันตาย อยากจะขอบคุณ หรือ ขอโทษอะไร ยังไง

เห็นในนี้ไม่ได้เขียนไรนาน เลยเอามาแปะด้วยเลย

~~~~~~~~~~~~

เริ่มเลยนะ...

ถ้าพรุ่งนี้ผมตาย ผมต้องขอบคุณ...

ขอบคุณ ป๊ากะหม๊า ที่ทำให้ผมได้เกิดมา และเลี้ยงดูมาจนถึงทุกวันนี้ ถึงผมมันจะดื้อ ชอบทำอะไรที่ป๊ากะหม๊าไม่ให้ทำก็เหอะ

ขอบคุณ อากง อาม่า อาโก้ว อาแปะ อาเจ็ก ทุกคน ที่ช่วย ป๊ากะหม๊า เลี้ยงผม และสั่งสอนอะไรหลายๆ อย่าง

ขอบคุณ เจ๊มด พี่สาว ที่น่ารัก ที่คอยเป็นห่วย เป็นใย ในหลายๆ เรื่อง เรื่อยมาจนปัจจุบัน

ขอบคุณ น้องแอน และน้องเอ็ม น้องแฝด ทั้งคู่ เอ็งทั้งสองคนทำให้ เฮียแก๊ปขำได้ เบื่อได้ เซ็งได้ ตลอดเวลา

ขอบคุณ คุณครู ทุกท่านที่สั่งสอนไอเด็กบ้าๆ บอๆ คนนี้ ให้ดูเป็นผู้เป็นผู้เป็นคนมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน ขอบคุณไม้เรียว ที่เหวียงมาจากมือครู จนมากระทบมือ และก้น มันสอนให้ผมดีขึ้นเรื่อยๆ นะคับ

ขอบคุณ เพื่อนๆ ซ.ศ. ทุกคน ขอบคุณพวกมึงมาก ที่ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ทุกวันนี้ กูรู้สึกดีทุกครั้งที่กูบอกคนอื่นว่า กูไปเที่ยวกับเพื่อนสมันประถมมา เพราะคนส่วนใหญ่จะถามกลับมาว่า มึงยังคบ ยังเจอเพื่อนประถมอยู่อีกหรอ และกูจะตอบว่า...เออ และยิ้ม กูรักพวกมึงว่ะ (สมมุติกูตายไปจิงๆ ขอให้พวกมึงรักกันอยู่อย่างนี้ไปนานๆ นะ)

ขอบคุณ เพื่อนๆ ส.ก. รุ่น ๑๒๐ พวกมึงทำให้ชีวิตมัธยมต้นและปลายของกูดูมีรสชาติขึ้นเยอะ

ขอบคุณ เพื่อนๆ หอการค้า ถึงกูจะไม่ค่อยได้พูดคุยกะพวกมึงมากนัก เพราะชอบปลีกวิเวกซะบ่อย แต่กูก็ขอบใจพวกมึงที่เป็นเพื่อนกับกูนะ และชวนกูไปเที่ยวด้วยตลอด ทั้งๆ ที่รู้ว่ากูขี้เกียจ

ขอบคุณ โลกเสมือนจิง ที่ทำให้ผมได้รู้จักเพื่อนๆ อย่างพวกคุณ

ขอบคุณ พี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ ในมัลติพาย ทั้งที่แค่ได้คุยกัน จนถึงคนที่ได้เจอกัน ได้ไปเที่ยวเล่น ถ่ายรูป กินเหล้า และลั้นลาๆ ด้วยกัน ขอบคุณมากๆ มันสนุก และมีความสุขจิงจิ๊งงงงง

ขอบคุณ พวกหล่อนนะ แก๊งกระต่ายชายเดียวทุกท่าน ที่ทำให้ฉันดูแบ๊วได้ขนาดนี้ ฮาๆๆ ขำว่ะ มีโอกาส ไปแว๊นด้วยกันอีกนะ จุ๊บๆ

อืมมม... ถึงตรงนี้ อยากขอบคุณอะไรก็ตาม ที่ผมนึกไม่ออก แต่ก็ทำให้ผม เป็นผม จนถึงนาทีนี้...