กลิ่นไอเค็มลอยมาปะทะเข้าอย่างจัง เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากที่ฉันเอื้อมมือไปเปิดประตูรถ ฉันก้าวขาออกไปด้วยความเมื่อยขบพอตัว ก็เพราะต้องงอแข้งงอขาอยู่ในรถมานานหลายชั่วโมง  ฉันยังลืมตาได้ไม่ถนัดนัก เพราะเวลานั้นเป็นเวลาที่ฉันเพิ่งจะได้งีบหลับไปพักหนึ่ง หลังจากที่พยายามหาท่าหาทางที่ถนัดมาตลอดหลายร้อยกิโล ก็พบว่าฉันพึ่งจะมาได้ท่าที่ถนัดเอาสิบกิโลเมตรสุดท้ายนั่นเอง นั่นเอง ทำให้ฉันยังรู้สึกงัวเงียกับการที่จะต้องลืมตาดูภายนอก....

ท่าเรือคุระบุรี...ช่างผ่านหนทางยาวไกลนักจากกรุงเทพฯ แต่เมื่อฉันแง้มประตูรถออก ฉันก็พบกับน้ำทะเลสีฟ้า แม้ว่าจะยังไม่สวยดั่งที่ใจฉันคิดเอาไว้ เนื่องด้วยมันเป็นเวลาที่น้ำลง แต่ฉันก็ไม่รู้สึกอะไร กลับยิ่งอยากจะเร่งเวลาให้เร็วขึ้นเพื่อที่จะได้ขึ้นเรือลำใหญ่ พาฉันไปเหยียบหาดทรายอีกฟากฝั่งที่หวังเอาไว้มานานเกินครึ่งปีเสียที

พระอาทิตย์เงยหน้าขึ้นมายิ้มแป้นให้ฉันแล้ว สัญญาณวันใหม่เริ่มขึ้นอย่างเต็มปริ่ม ผู้คนเริ่มมากหน้าหลายตา จากที่ก่อนหน้านั้น ดูจะเงียบเหงา มีแต่พวกเราที่นั่งสะลึมสะลือรอเวลาอยู่ที่โต๊ะม้าหินอย่างเงียบๆ ความคึกคักมาทักทายพวกเรา ทำเอาตัวฉันเอง ต้องตื่นไปโดยไม่รู้ตัวด้วย จัดการเดินไปล้างหน้าล้างตา เตรียมพร้อมที่จะหิ้วข้าวของไปทำสัญลักษณ์ตามที่เจ้าหน้าที่แนะนำ เพื่อที่จะได้ไม่ไปปะปนกันกลุ่มอื่น เพราะคงไม่สนุกถ้าจะต้องเดินทั่วเกาะด้วยเสื้อชุดเดียวแน่ๆ

เสียงเครื่องจักรดังสนั่นลั่น...หัวใจฉันพองโต มองซ้ายมองขวาก็รู้สึกสดชื่น สีฟ้าของน้ำทะเลช่างถูกใจฉันเสียจริงๆ ฉันนั่งสูดอากาศให้เต็มปอด คงดีมิน้อยถ้าฉันสามารถเก็บอากาศที่สดชื่นอย่างนี้กลับไปเป็นพลังให้ฉันขับเคลื่อนหลังจากลากันไปแล้ว แต่ฉันก็ทำได้เพียงสูดให้เต็มที่แล้วปล่อยออกมาอยู่หลายรอบ....

เรือลำใหญ่บรรจุคนได้มากพอตัว ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากท่า เผลออีกที ฉันก็มาอยู่ท่ามกลางทะเลสีครามเสียแล้ว ฉันหลับตาแล้วรีบจดบันทึกภาพเหล่านี้ไว้ในสมองน้อยๆ ของฉันอย่างไม่รอรี สมองของฉันช่วยกันบันทึกภาพแข่งไปกับกล้องถ่ายรูปอย่างสนุกสนาน อันนี้ทีอันโน้นที....แล้วฉันก็หัวเราะออกมาดังๆ อย่างไม่อายใคร ก็ทำไม...ฉันมีความสุขนี่นา

สามชั่วโมงวันนี้...ทำไมนะ ไม่เห็นเหมือนสามชั่วโมงที่ฉันเคยผ่านมาเลยล่ะ อย่างที่ใครๆ ว่ากัน เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนเราไม่ทันได้ตั้งตัวนั่นแหละ ฉันเห็นด้วยอย่างที่สุด เรือลำใหญ่เสียงดัง พาฉันและทุกคน ขึ้นมาเหยียบแผ่นดิน ที่ไม่ได้ปูด้วยคอนกรีตแต่กลับกลายเป็นเม็ดทราย ขาวละเอียด ชนิดที่ไม่ต้องมีเครื่องหุ้มก็เดินได้อย่างสบายบรื๋อ...ฉันก็คนหนึ่งที่เอานิ้วเกี่ยวรองเท้าออกมาถือไว้ ด้วยความที่อยากสัมผัสกับพื้นทรายอย่างเต็มที่เสียแล้ว เสียงคลื่นไล่ตามหลังเรามาพอให้ชายกางเกงได้แฉะๆ ทำเอาฉันรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างบอกไม่ถูกแล้วล่ะ...เวลานี้ฉันไม่สนแล้วว่ากางเกงจะเปียกอย่างไร ฉันรีบวิ่งขึ้นไปเหยียบหาดทรายอย่างไม่รีรอ...อีกครั้งที่ฉันหันมาหัวเราะกับเพื่อนดังๆ